Lacrosse to zespołowa gra sportowa, pochodzenia właśnie indiańskiego, uznawana za sport narodowy Kanady. Jest rozgrywana na trawiastym boisku i polega na umieszczeniu małej, ciężkiej piłeczki w bramce przeciwnika za pomocą kija z trójkątną główką otoczoną siatką ( łapaliście kiedyś motyle, to wiecie o czym mówię). Męski lacrosse jest sportem kontaktowym. Drobne starcia, zderzanie się kijami jest dozwolone i traktowane jako element gry. Zawodnicy grają w specjalnych zbrojach, ochronnych kaskach i rękawicach. Nasi Indianie, czyli Irokezi ( Haudenosaunee) to liga plemion Mohawków, Oneidów, Onondagów, Kajunów i Seneków, zamieszkujących rezerwaty po obu stronach granicy USA i Kanady.

Kiedyś na roli pracowały kobiety, a mężczyźni zajmowali się polowaniem i wojowaniem. Kobiety miały wysoki status społeczny i do nich należał wybór rady plemiennej. Współcześni Irokezi są tradycyjną społecznością, o silnym poczuciu własnej tożsamości, kultywują tradycje Ligi Irokezów, zachowując autonomię polityczną i ekonomiczną, własną kulturę, religię długich domów i języki plemienne.

Mają swoją flagę Konfederacji Irokeskiej i paszporty irokezów (nie amerykańskie, czy kanadyjskie). W 2010 roku nie wjechali na tych paszportach na mistrzostwa do Anglii i nie zagrali tam, a w 2018 roku zostali opóźnieni o 48 godzin przy wjeździe do Izraela z powodu nieuznawania ich paszportów Haudenosaunee. Ostatecznie zespół opuścił odprawę celną i paszportową w dniu rozpoczęcia imprezy, a zajął w światowych mistrzostwach lacrosse 3 miejsce. Wygrali Amerykanie pokonując w finale Kanadyjczyków, ale to już zupełnie inna opowieść.

Arkady Fiedler i Wikipedia ułatwiły napisanie dzisiejszego artykułu.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 25 września 2018 roku.

Artykuł Spotkałem szczęśliwych Indian…, czyli Iroquois Nationals w Netanyi pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Spędziliśmy dwa tygodnie oddaleni raptem 30 kilometrów od lotniska, w nadmorskiej miejscowości Netanya. Od rana do wieczora rozkoszowaliśmy się rozgrzanymi trybunami i boiskami Instytutu Wingate’a, gdzie odbyły się Mistrzostwa Świata w Lacrosse (o tym jeszcze kiedyś Wam opowiemy).

Netanya została założona w 1929 roku, jako kolonia z plantacjami cytrusów. Dziś liczy niemal 200 tysięcy mieszkańców, jest pełna hoteli, pensjonatów i promenad nadmorskich. Jak magnes na turystów działa rozciągająca się tam 13 kilometrowa plaża. Netanya jest też największym w Izraelu ośrodkiem obróbki diamentów, pierwsze szlifiernie założyli tu imigranci z Belgii i Holandii w okresie powstawania państwa Izrael. Przemysł ten rozwinął się tak dynamicznie, że już w 1974 roku Izrael stał się największym na świecie eksporterem brylantów.

Nie pokażemy Wam na zdjęciach tych kamieni, nasza Netanya to szerokie, nowoczesne ulice i drogi, wielkie osiedla apartamentowców, egzotyczne sklepy, doskonały transport publiczny i ludzie mówiący po hebrajsku, angielsku i rosyjsku. Nasza Netanya to klify i plaża oczywiście Morza Śródziemnego, przy której mieszkaliśmy w kameralnych bungalowach ze świetną obsługa, poranki i wieczory na tarasie naszego Bamboo Resort, polne drogi przez Rezerwat Przyrody Nahal Poleg do Instytutu Wingate’a i życzenia Happy Szabat od sprzedawcy pikli w piątkowe przedpołudnie.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 4 września 2018 roku.

Artykuł Gdzie sobota jest niedzielą, czyli Happy Szabat w Netanyi pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.