Po drodze obserwowaliśmy słonie pracujące w dżungli, takie prawdziwe przenoszące drewniane kłody z lasu do przystani w rzece. Wreszcie, po zapierającej dech w piersi wędrówce przez dżunglę, dotarliśmy do piknikowego placu, gdzie posililiśmy się rybą pieczona na grillu i uzupełniliśmy poziom Beerlao w naszych organizmach. Potem już tylko przebraliśmy się w krzakach w kostiumy kąpielowe i ruszyliśmy do wodospadu. Podziwialiśmy go schodząc z góry, z najwyższych jego progów i katarakt, poprzez zbiorniki pełne błękitnej wody, gdzie można było pływać, a także poddać się masującemu działaniu strumieni wody w wodospadach.

Zajrzeliśmy też do pobliskiego „Sun and Moon Bear Sanctuary”, czyli Centrum Ratunkowego dla niedźwiedzi. Można tu zobaczyć czarne niedźwiedzie azjatyckie, zwane księżycowymi, które zostały odebrane przemytnikom i kłusownikom. Są one niestety pseudohodowane w celu pobierania żółci – to ważny składnik chińskich medykamentów, ale także zabijane dla pazurów, łap i innych części ciała. W sanctuarium pozostaną one do końca życia, nie da się już ich wypuścić na wolność, ale mają chociaż godniejsze warunki życia niż w nielegalnych hodowlach.

Trzeba przyznać, że wodospad Kuang Si jest wdzięcznym miejscem na relaks, ale nie robi wrażenia takiego jak wodospady na Islandii, czy Iguasu w Ameryce Południowej.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 3 września 2019 roku.

Artykuł Wodospad Kuang Si, czyli trochę relaksu w dżungli pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

O poranku mieliśmy wolne dwie godziny i kilkoro z nas miało dosyć tych cudacznych laotańskich masaży, woleliśmy jeszcze zobaczyć coś lokalnego. Podjechaliśmy do przystani, która nie była nam obca, ponieważ podziwialiśmy wcześniej zachód słońca nad Mekongiem i widzieliśmy łódki, promiki oraz inne jednostki pływające sunące po rzece. Wsiedliśmy do, jak zwykle rozchwierutanej łodzi, ale przyozdobionej kolorowo oraz oczywiście wyposażonej w barek z kawą.

Popłynęliśmy z nurtem rzeki jakieś 10 minut i wysiedliśmy na jej drugim brzegu, przy kamiennych schodkach schodzących do przystani. Wdrapaliśmy się na stromy brzeg Mekongu i dotarliśmy do Ban Chan, czyli glinianej wioski. W tej miejscowości mieszka obecnie około 300 osób, z czego 6 rodzin nadal zajmuje się ręczną produkcją wyrobów garncarskich i budowlanych na potrzeby Luang Prabang.
Glina jest wydobywana w okolicy, oczyszczana, sezonowana, mieszana i przygotowywana do produkcji. Cegły i dachówki kształtuje się w specjalnych drewnianych formach, natomiast okrągłe przedmioty powstają na zasilanych nogą kołach garncarskich. Wypalane są następnie w sterowanych komputerem ziemnych piecach przez kilka dni, opalanych lokalnym drewnem. Gotowe wyroby czekają na transport rzeką do Luang Prabang.
Podobała się nam ta wioska, cała zajmująca się jednym rodzajem pracy, wyspecjalizowana w technice znanej ludzkości od kilku tysięcy lat, bo przecież nie świeci garnki lepią.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 13 sierpnia 2019 roku.

Artykuł Nie święci garnki lepią, czyli wioska Ban Chan nad Mekongiem pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Wat Mai pochodzi z XVIII wieku, jej najbardziej charakterystycznym elementem jest pięciopiętrowy dach. Przez wiele lat była to świątynia rodziny królewskiej, a także była siedzibą Pra Sangkharata – najwyższego rangą duchownego buddyjskiego w Laosie. W 1560 roku król Say Setthathirat na szczycie półwyspu Luang Prabang od strony Mekongu wybudował Wat Xieng Thong, najważniejszy wat w mieście. Jej ściany w XX wieku przyozdobiono piękna szklaną mozaiką, a w specjalnym budynku znajduje się rydwan pogrzebowy króla Sisavanga Vonga. Jeszcze niedawno był wyciągany na środek świątyni w czasie świąt religijnych i można było tam obejrzeć specjalne pojemniki na prochy króla, królowej i królowej-teściowej.

O watach, czyli świątyniach można opowiadać jeszcze wiele, ale lepiej popatrzeć na ich piękno utrwalone na zdjęciach. Jeszcze wiele watów przed nami i wiele schodów do nich prowadzących. A prowadził nas po nich nasz laotański przewodnik, były mnich, który opuścił wat prawie po 20 latach i z racji znajomości języków i wiedzy, jaką nabył może pracować jako przewodnik anglojęzycznych wycieczek.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 30 lipca 2019 roku.

Artykuł Wat Mai i Wat Xieng Thong, czyli jak się zachować w buddyjskiej świątyni pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.