Poznajecie oczywiście cytat z amerykańskiego filmu o wojnie wietnamskiej „Czas Apokalipsy”. Nie ma chyba osoby, której Wietnam nie kojarzy się przede wszystkim z konfliktem zbrojnym z ubiegłego stulecia. Okazją do zwiedzenia muzeum była nasza wizyta w Sajgonie, czyli obecnie Ho Chi Minh City.

Muzeum Wojny Amerykańskiej, jak na nią mówią Wietnamczycy, mieści się w nowoczesnym budynku, wewnątrz którego można obejrzeć zdjęcia, opisy wojny, trochę broni, karabinów, granatów, wyrzutni, mundurów. Zobaczyliśmy tam wiele zdjęć znanych reporterów wojennych, którzy przybliżali okropieństwa wojny, a ich kadry stały się często kultowymi ilustracjami.

Na zewnątrz muzeum można obejrzeć amerykański sprzęt wojskowy, zarówno lądowy, jak i powietrzny. Nie da przejść obojętnie koło BLU-82B, czyli Daisy Cutter. Całe 3,35 mdługości i 1,37 m średnicy. Daisy Cutter, czyli po polsku „kosiarz stokrotek”. Służyła ona do oczyszczania lądowisk dla śmigłowców. Po raz pierwszy Daisy Cutter została użyta 23 marca 1970 r. właśnie podczas wojny w Wietnamie. Zapalnik w postaci pręta, który miał 2 metry długości detonował bombę tuż nad powierzchnią ziemi. Fala uderzeniowa rozchodziła się na boki niszcząc wszystko wokół, tworząc doskonałe lądowiska dla śmigłowców.

Nie chcieliśmy robić szczegółowych zdjęć w muzeum i dlatego dzisiejszy artykuł jest ilustrowany jedynie zdjęciami amerykańskiego sprzętu pozostawionego po wojnie w Wietnamie, a dziś eksponatów Muzeum Wojny.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 24 listopada 2015 roku.

Artykuł „Czujesz to? To napalm, synu. Nic na świecie tak nie pachnie”, czyli Muzeum Wojny w Sajgonie pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Jest to Nha Bac Ho, czyli Dom Wujka Ho (Ho Chi Minh nie miał żony, ani dzieci, mówił, że wszyscy Wietnamczycy są jego dziećmi). Wśród roślinności stoją krzesła i stoły używane przez członków biura politycznego podczas spotkań z Ho Chi Minhem. Drewniane schody na tyłach domu prowadzą do dwóch zwykłych pokoi: gabinetu i sypialni urządzonych jak za życia lokatora. W gabinecie stoi stara maszyna do pisania i regał z książkami w różnych językach. Sypialnia jest jeszcze bardziej spartańska, z łóżkiem, elektrycznym budzikiem, staroświeckim telefonem i radiem jako jedynymi przejawami luksusu.

Wokół domu rozciąga się starannie utrzymany ogród z płaczącymi wierzbami, drzewami mango, pachnącymi plumeriami i jaśminami oraz sprowadzonymi z Karaibów drzewami arekowymi. Ho Chi Minh mieszkał tu w latach 1958-1969. Lubił podlewać rośliny i karmić karpie pływające w stawie.

Żegnając skromny domek wielkiego Wujka Ho, mijamy Pagodę na Jednej Kolumnie, budowaną przez cesarza Ly Thai Tonga w 1049 roku. Drewniana świątynia wznosi się na pojedynczym kamiennym filarze pośrodku eleganckiej sadzawki z lotosami. Według legendy cesarzowi, który nie miał syna, przyśniła się bogini miłosierdzia Quan An. Siedząc na kwiecie lotosu, wręczyła mu dziecko. Wkrótce potem Ly Thai Tong poślubił nową, młodą żonę, która urodziła mu syna. Z wdzięczności cesarz nakazał budowę tej pagody kształtem naśladującej lotos. Podobno modlitwa w tym miejscu gwarantuje zdrowie i płodność.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 7 czerwca 2016 roku.

Artykuł Ho Chi Minh na domowo, czyli dom Ho Chi Minha i Pagoda na Jednej Kolumnie pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Po powrocie do Wietnamu w 1941 roku przyjął nazwisko Ho Chi Minh, czyli niosący światło i założył . W 1946 roku został prezydentem Demokratycznej Republiki Wietnamu. Prowadził długie i wyniszczające wojny z Francją i Stanami Zjednoczonymi. Zmarł sześć lat przed zjednoczeniem Wietnamu, które jest jednak uważane za jego największe osiągnięcie.

Ho Chi Minh, człowiek skromny, który starał się unikać wygód i insygniów władzy, chciał być skremowany. Jednak po jego śmierci w 1969 roku wietnamskie politbiuro nie spełniło jego ostatniej woli. Ciało przywódcy, z pomocą radzieckich specjalistów, zabalsamowano i w 1975 roku złożono w mauzoleum. Budynek od zewnątrz jest uważany za masywny i nieciekawy, choć podobno architekci chcieli go upodobnić do kwiatu lotosu.

Do środka nie wpuszcza się osób niewłaściwie ubranych ( np. w krótkich spodenkach ). Od zwiedzających wymaga się też właściwego zachowania. Niestety nie zobaczycie ciekawych zdjęć ze środka Mauzoleum, które nie działa w październiku i listopadzie, kiedy to ciało wodza jest poddawane zabiegom konserwacyjnym w Rosji. My byliśmy tam 4 listopada.

Kiedy w 1954 roku Ho Chi Minh został prezydentem uznał, że Pałac Prezydencki jest dla niego zbyt okazały i polecił wybudować na terenach pałacowych skromny drewniany dom. Ale o tym opowiemy za dwa tygodnie, a dziś podziwiajcie Pałac z 1901 roku. Nie wiem czemu, ale przypomina mi siedzibę naszego Trybunału Konstytucyjnego.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 17 maja 2016 roku.

Artykuł Ho Chi Minh oficjalnie, czyli Mauzoleum i Pałac Prezydencki w Hanoi pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.