Reykjavik, czyli stolica w miniaturze

Katarzyna Stor — Thu, 10 Dec 2015 18:51:55 +0000

Reykjavik jest najdalej na północ wysuniętą stolicą, skupia na swoim obszarze dwie piąte ludności Islandii, a jest przy tym miastem tylko ponad stutysięcznym. To zdanie brzmi nieco dziwnie, bo wyobraźmy sobie nasze powiatowe Legionowo, jak stolicę kraju, którą można przemierzyć energicznym spacerem, nie korzystając z taksówki, ani komunikacji miejskiej. Miasto zostało założone przez pierwszego osadnika, Wikinga Ingolfura Arnansona, który przypłynął w IX wieku na Islandię i jak zwyczaj kazał, wyrzucił za burtę statku pale ze swego „tronowego” krzesła. Po trzech latach jego niewolnicy odnaleźli pale na plaży, w niezbyt urokliwym miejscu, ale zwyczaj to zwyczaj, więc tam założono Reykjavik.

Nazwa miasta to po prostu „Zatoka Dymu” ze względu na parę ulatniającą się z gorących źródeł, bijących z wulkanicznych skał w okolicy. Już w 1930 roku położono pierwsze rury doprowadzające gorącą wodą ze źródeł do miasta. Dziś wszystkie domy w stolicy Islandii są ogrzewane dzięki zasobom geotermalnym, co eliminuje dym i smog pochodzący ze spalania kopalin.

W tym jakże czystym powietrzu spacerowaliśmy jedyną ulicą handlową, doszliśmy do portu, gdzie udało się znaleźć fajne miejsce do zjedzenia posiłku Wikinga, czyli ryba z frytkami. Tak posileni ruszyliśmy na spotkanie gmachu parlamentu, ratusza nad jeziorem Tjorn, Galerii Narodowej oraz imponującego kościoła Hallgrimskirkja.

Przed kościołem stoi pomnik Liefura Eirikssona, wikińskiego odkrywcy Ameryki, jest on darem Stanów Zjednoczonych dla Islandii z okazji tysiąclecia istnienia parlamentu, ten ich parlament to też ciekawa sprawa, ale o tym innym razem. Jeszcze jedną ciekawostką jest to, że w Islandii nie używa się powszechnie nazwisk, ale imienia i imienia swego rodzica, bo przecież wszyscy na wyspie wiedzą, kto jest twoim ojcem. W związku z tym dzisiejszy artykuł postarałam się podpisać na sposób islandzki. Katarzyna Helgatochter, Marek Eugeniuszson

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 7 lutego 2012 roku.

Spokojna uliczka w Reykjaviku.

Stjórnarráðshúsið – zbudowany został pierwotnie jako więzienie, obecnie siedziba rządu.

W stolicy jest pełno małych restauracyjek. Do tej ze zdjęcia trafiliśmy na kolacje.

Spokojna uliczka w Reykjaviku.

Jezioro Tjörnin w sercu miasta, popularne miejsce spacerów i odpoczynku mieszkańców Reykjavíku; również raj dla ptaków.

Ratusz miejski zbudowany na Jeziorze Tjörnin. W piwnicach ratusza znajduje się wielka trójwymiarowa mapa Islandii.

Fríkirkjan – Wolny kościół.

Wewnatrz zainstalowano ogromne organy, których dźwięk uwydatniony jest przez przepiękną akustykę wnętrza.

Pomnik Leifa Erikssona – nieoficjalnego odkrywcy Ameryki, ufundowany przez USA w 1930 roku.

Zaprojektowany przez Guðjóna Samúelssona, przez wiele lat największego architekta kraju. Budowę, trwającą 40 lat, zakończono w 1987 r.

Artykuł Reykjavik, czyli stolica w miniaturze pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Widokówki z podróży – Islandia

Katarzyna Stor — Wed, 28 Oct 2015 20:22:40 +0000

Raz w roku, całą rodziną wypuszczamy się w dalekie lub bliskie kraje. Z każdej takiej wyprawy przywozimy setki zdjęć, godziny filmów i moc niezapomnianych wrażeń. W zeszły roku zawitaliśmy na Islandię. Islandia – kraj przepięknej, dzikiej przyrody, twardych ludzi, wulkanów,kucyka islandzkiego, gejzerów i nazw, które są niemożliwe do przeczytania dla obcokrajowca. Latem słońce tam prawie nie zachodzi ,można więc podróżować i zwiedzać przez całą dobę.
O tym możecie przeczytać w każdym przewodniku. I to jest prawda. Ale nie wiem czy wiecie, że autobusy turystyczne bardziej przypominają tam samochody terenowe niż zwykłe autobusy znane z naszych dróg. Każdy z nich jest wyposażony w napęd na cztery koła i wysokie zawieszenie. Islandia ma jedną główną drogę, drogę numer 1, która okrąża wyspę wzdłuż wybrzeża. Drogi prowadzące w głąb lądu są często drogami umownymi, poprzecinanymi wartkimi rzekami spływającymi z topniejących lodowców. Do tego drogi są tak wąskie, że jeśli mijają się dwa samochody to jeden musi zjechać na pobocze.
Już na początku podróży pierwszy z naszych autobusów odmówił posłuszeństwa. Po godzinie oczekiwania podstawiono drugi, którym już bez problemu zwiedziliśmy całą Islandię. Strach pomyśleć, co by było gdyby awaria wydarzyła się w środku gór, lub pola lawy. Trasa naszej podróży biegła między innymi przez Landmannalaugar, górzysty teren, który jest częścią Rezerwatu Przyrody Fjallabak na południu Islandii. Ponieważ lato zeszłego roku było w Islandii gorące, oczywiście jak na ich warunki, to poziom rzek był dosyć wysoki. Nasze bagaże nie raz były poniżej poziomu wody, ale dzięki uszczelnionemu bagażnikowi i wysokiemu zawieszeniu wszystkie nasze rzeczy były suche. Czasami wyglądało to też tak, że tylko nasz kierowca widział drogę, dla reszty była to jednolita skalna płaszczyzna, ciągnąca się aż po horyzont. No i na wszelkie górki autobus wspinał się bez problemu.
Tylko raz przeżyliśmy chwilę strachu, gdy droga którą jechaliśmy była tak wąska, że na kolejnym zakręcie, autobus niebezpiecznie zaczął się zsuwać na bok. Nastąpiła szybka ewakuacja pasażerów, a nasz kierowca mając lżejszy autobus, wdrapał się z powrotem na drogę. Nie wyobrażam sobie zwiedzania Islandii innymi pojazdami niż terenowymi i z miejscowym kierowcą, który zna trasy na wylot. Będziemy mieć wtedy pewność, że dojechaliśmy tam, gdzie chcieliśmy dojechać. Nam udało się bezpiecznie wrócić do Rejkiawiku.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 8 marca 2011 roku.

Przymusowy postój na trasie. Autobus odmówił posłuszeństwa więc szybka przesiadka do nowego. Dobrze, że na początku trasy a nie gdzieś w górach.

Widok w głąb kanionu. Kanion ma dwa kilometry długości i jest głęboki na 100 metrów.

Największe wrażenie robi ogromny skalny łuk.

Czarna plaża pochodzenia wulkanicznego.

Wodospad Skógafoss w pełnej krasie.

Artykuł Widokówki z podróży – Islandia pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Islandia - Widokówki z Podróży

Reykjavik, czyli stolica w miniaturze

Widokówki z podróży – Islandia