Zastanawialiście się kiedyś, jak na świecie wspominają swoich zmarłych? Dzisiejszy artykuł spróbuje tę sprawę nieco naświetlić, ale bez traumatycznych zdjęć i przeżyć. My staramy się wszystkich przedstawionych tu zmarłych lub miejsca ich pochówku jednakowo szanować.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 30 października 2012 roku.

Artykuł Wspominamy zmarłych, czyli 1 listopada na świecie pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Wróćmy do Przylądka Północnego, czyli słynnego Nordkapp w Norwegii, jest to miejsce leżące w obszarze nocy i lata polarnego, które odwiedziliśmy w lipcu, czyli słońce podobno nie zachodziło, ale tego nie widać na naszych zdjęciach. Pogoda zmienia się tutaj bardzo szybko, gdy przyjechaliśmy była gęsta mgła, a godzinę później mieliśmy już piękny widok aż po horyzont.

W 1553 roku Richard Chancellor na statku „Edward Bonaventure” szukał Przejścia Północno-Wschodniego, czyli drogi do Chin wzdłuż północnych wybrzeży Europy i pierwszy nazwał oraz opłynął ten przylądek. W późniejszych wiekach modne były wycieczki na przylądek, połączone ze wspinaczką po stromych stokach wybrzeża, a dziś odwiedzenie ośrodka turystycznego istniejącego na przylądku od 1920 roku stało się żelaznym punktem norweskich wycieczek.

Z baru szampańskiego, który wykuty w skale niczym amfiteatr otwiera się na Morze Arktyczne, można podziwiać dzikie i niegościnne obszary wielkiej wody na północy Europy. Ciekawostką jest, że w ogromnej białej kuli umieszczonej na szczycie budynku znajduje się pokój dla nowożeńców.

Warto również pospacerować po wybrzeżu i uwiecznić Słup Południa – wielką metaloplastykę przedstawiającą kulę ziemską, oraz „Dzieci Ziemi” – płaskorzeźby w formie olbrzymich medali wykonane w 1988 roku przez małych artystów z siedmiu kontynentów.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 10 stycznia 2012 roku.

Artykuł Koniec świata, a właściwie Europy, czyli Nordkapp w Norwegii pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Za ozdobną kutą bramą do parku kryje się Vigelandsbroen, most z 58 figurami ludzi – kobiet, mężczyzn, dzieci, z których najsłynniejszą jest „Rozzłoszczony chłopiec – Sinnatagen”. Rzeźba ta na zlecenie pseudokolekcjonerów była już kilkakrotnie kradziona, ale na szczęście zawsze wracała na most. Można zobaczyć, który element chłopca jest najbardziej wygładzony – oczywiście właśnie łapanie za siusiaka złośnika przynosi turystom szczęście.

Po przejściu mostu dochodzimy do fontanny – rzeźby sześciu mężczyzn trzymających potężną misę. Wokół krawędzi fontanny przedstawiono 20 reliefów pokazujących cykl życia, czyli przemijanie pokoleń, dzieci, dorosłych, starców, ich wzajemne stosunki, walkę o dominację w świecie i naturalne koleje życia. Ponad fontanną, na płaskiej wyeksponowanej płaszczyźnie w otoczeniu 36 granitowych figur wznosi się Monolitten – siedemnastometrowej wysokości obelisk, uformowany z 121 sylwetek nagich postaci ludzkich. Daje do myślenia ocena tych postaci, zrozumienie sytuacji, w której dana osoba znajduje się. Czy to kobieta z kochankiem, staruszek ze zmarłą towarzyszką, rodzice z noworodkiem, grupka dokazujących chłopców, czy rywalizujące ze sobą podlotki.

Vigeland projektował park i realizował swe dzieło przez 40 lat, który był finansowany z funduszy państwowych. Niektórzy uważali, że jest to naganny sposób wydawania pieniędzy podatników. Ale wrażenia, które pozostają po spacerze w Frognerpark i refleksje nad naszym miejscem w kręgu życia warte są tamtych pieniędzy.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 18 października 2011 roku.

Artykuł Oslo – Krąg życia pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.