Fushimi Inari Taisha to kompleks pięciu chramów upamiętniający boskiego lisa, którego czcili okoliczni wieśniacy, widząc w nim posłańca samego boga urodzaju. Ta sintoistyczna świątynia jest poświęcona bogini płodności, ryżu, rolnictwa,lisów, przemysłu i powodzenia – Inari. Charakterystycznym elementem tej świątyni są setki, a raczej tysiące pomarańczowych bram torii, którymi przechodzi się ze świata rzeczywistego do świata bóstw. Jest to długa 4-kilometrowa droga, aż w końcu dochodzi się do rozwidlenia dróg, czyli Senbon Torii. Każda z bram została ufundowana przez inną osobę, lub firmę – można mieć takie zakładowe torii. Ma to przynosić pomyślność i boskie błogosławieństwo dla fundatora, którego imię lub nazwa są wypisane na lewej belce bramy.

Znajdujemy nawet ceny niektórych bram (to takie trochę chwalenie się, ile dałem na tacę). Koszt bramy może sięgać nawet 400 tysięcy jenów i pamiętajmy, że są drewniane, czyli z czasem ulegną zniszczeniu, robiąc miejsce dla torii nowego fundatora. Spacer drogą torii w Fushimi Inari Taisha to naprawdę magiczne doświadczenie, na razie pozostaję nam jednak tylko film i Scarlett Johansson biegająca po tej świątyni.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 15 września 2020 roku.

Artykuł Chodzi lisek koło drogi,… czyli Fushimi Inari Taisha pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Dawna metropolia Nara, znacznie większa niż współczesne miasto, była wzorowana na tradycyjnym modelu chińskich cesarskich stolic: ulice wytyczone na planie kwadratu odchodziły od pałacu stojącego w centrum. Do dziś przetrwały stojące tam świątynie i sanktuaria, rozciąga się tam Nara-koen (park Nara), gdzie żyją oswojone daniele, w czasach przedbuddyjskich uważane za posłańców bogów.
Za główną aleją Nara-koen wyrasta Todai-ji, najważniejsza świątynia w Narze wzniesiona w 743 roku. Najważniejszy budynek Todai-ji, Daibutsu-den ( Pawilon Wielkiego Buddy ) skrywa w swoim wnętrzu monumentalny 16 – metrowy, ważący 500 ton posąg Daibutsu, który miał wyrażać świetność i moc cesarskiej władzy. Drewniany budynek wielokrotnie ulegał zniszczeniu podczas pożarów, współczesna konstrukcja pochodzi z 1706 roku, mimo że o 1/3 mniejsza od oryginału, wciąż jest zaliczana do najpotężniejszych drewnianych budowli na świecie.

Trafiliśmy do Nary razem z tłumem turystów i pielgrzymów, już kilka przecznic od dworca zaatakowani przez udomowione daniele domagające się jedzenia, jak na posłańców bogów przystało. Daibutsu robił wrażenie swoim ogromem, choć wydawał się jakby wtłoczony w budynek i trudny do całościowego ogarnięcia, ale jak wiadomo, bogów jest trudno ogarnąć. Spróbujemy może w innej, mniejszej świątyni, tam będą czcili liska, to decydowanie mniejsza postać, ale o tym opowiemy w kolejnym odcinku widokówkowych opowieści.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 1 września 2020 roku.

Artykuł No to Nara…., czyli jeszcze się spotkamy pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Miejsce, gdzie stoi zamek, umocniono już w 1333 roku, a samą budowlę w roku 1580 roku postawił Hideyoshi Toyotomi. W 1681 roku Terumasa Ikeda, zięć Ieyasu Tokugawy, przebudował i powiększył warownię do dzisiejszych rozmiarów. W owych czasach twierdze służyły zarówno jako forty wojskowe, jak i centra administracyjne. Konstrukcja była niezwykle złożonym przedsięwzięciem. Do jej budowy użyto 400 ton drewna, 75 tysięcy dachówek o łącznej wadze 3 tysięcy ton oraz olbrzymich głazów.
Zamek nigdy nie był oblegany, ale patrząc na jego konstrukcję mamy wrażenie że jest nie do zdobycia. Na szczęście mimo amerykańskiego bombardowania miasta w czasie drugiej wojny światowej, sam zamek pozostał nietknięty i udało się go zachować w nietkniętej postaci.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 18 sierpnia 2020 roku.

Artykuł Himeji…, czyli piękny Zamek Białej Czapli pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.