Tak więc na poszukiwanie skarbów trzeba udać się do ruin Krak des Chevaliers na terenach dzisiejszej Syrii. Ta fantastyczna, średniowieczna forteca jest najlepiej zachowana z zamków krzyżowców, stanowi podręcznikowy przykład budownictwa militarnego z XII wieku, kiedy takie zamki rozkwitały na Bliskim Wschodzie.

Ogromne zamczysko wygląda z daleka jak biała skała, wieńcząca zielone wzgórza nad szeroką naturalną bramą, oddzielającą góry Libanu od gór Dżabal an-Nasujrijja. Natomiast ruiny al-Karak znajdują się w dzisiejszej Jordanii – na skrzyżowaniu Drogi Królewskiej i traktu wiodącego znad Morza Martwego, w strategicznym miejscu, oczywiście na wzgórzu.

Z zamkiem tym wiąże się niesławna postać rycerza francuskiego Renalda z Chatillon. Jego wyczyny można długo opisywać, jednak bardzo niesmaczna wydała się nam jego rozrywka, polegająca na zrzucaniu ludzi ze skały w skrzynce na głowie, aby nie widzieli kiedy nastąpi upadek, co bardzo bawiło Renalda. Oczywiście ze skały spadali muzułmanie, co skończyło się dopiero po po śmierci krzyżowca, który został zabity osobiście przez Saladyna, muzułmańskiego władcę.

Po odejściu krzyżowców, kiedy zakończyły się krucjaty zamki dostały się pod panowanie muzułmanów, ale z czasem popadły w ruinę, ponieważ straciły swoje znaczenie militarne. Ich restauracja odbywała się w XX wieku, ale stan odbudowy nie jest zadowalający i sądzę, że nie poprawi się, w związku z sytuacją polityczną w krajach Bliskiego Wschodu.

Pozostaje nam poszukiwanie skarbów, tam gdzie serca nasze, czyli odwiedzajmy nasze zamki w Polsce pozostałe po rycerzach Zakonu Szpitala Najświętszej Maryji Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie, czyli Krzyżakach.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 26 czerwca 2012 roku.

Artykuł Tam skarb twój, gdzie serce twoje, czyli Karak i Krak des Chevaliers pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Złota era w dziejach Gerezy zaczęła się, gdy w 106 roku cesarz Trajan zajął królestwo Nabatejczyków. Miasto liczyło wówczas 25 tysięcy mieszkańców, miało dwa teatry, dwie duże świątynie,dwa kompleksy łaźni i wielki hipodrom. Ku czci cesarza Hadriana, który w 129 roku odwiedził miasto zbudowano łuk triumfalny. W VII i VII wieku na skutek zmian politycznych i gospodarczych miasto zaczęło podupadać, a jego los przypieczętowało trzęsienie ziemi z 749 roku.

Ruiny Gerezy w 1806 roku odkrył Ulrich Seetzen, pokrywała je gruba warstwa pyłów i piasków – dzięki temu zachowały się w doskonałym stanie. W XX wieku podjęto prace archeologiczne, dzięki którym znowu można spacerować cardo maksimus, odwiedzić łaźnie, teatr i nimfeum, w także zasiąść w loży honorowej patrycjuszy w hipodromie i obejrzeć wyścigi rydwanów i walki gladiatorów – rekonstruowane przez grupę Jerash Chariots żołnierzy armii jordańskiej.

Odwiedzenie Jerash wydaje się ciekawszą wycieczką historyczną (dosłownie podróżą w czasie) niż zwiedzanie wielu rzymskich budowli na kontynencie europejskim. Stąd nasz tytuł „Ave Caesar, morituri te salutant” – w Jerash przeżyliśmy emocje serc spragnionych chleba i igrzysk.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 24 stycznia 2012 roku.

Artykuł Morituri te salutant, czyli starożytne ruiny Jerash w Jordanii pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Do Petry trafiliśmy w środku lata, więc zwiedzanie zaczęliśmy o poranku, żeby choć trochę uniknąć upałów. Droga do wejścia na teren Petry wiedzie wzdłuż suchego koryta Wadi Musa przez wąwóz Siq, Można go pokonać na własnych nogach lub dorożką, czyli miejscową taksówką, która cieszyła się największą popularnością, zwłaszcza wśród niemieckich turystów. Po pokonaniu ponad 1200 metrów, zza zakrętu wyłania się najpiękniejsza budowla Petry zwana Skarbcem Faraona. Wszyscy znamy Skarbiec z trzeciej części przygód Indiany Jonesa i oprócz ducha historii nadal drzemie tam duch Harrisona Forda i Świętego Grala, zwłaszcza przez puszczoną na okrągłą muzykę z filmu. Cały dzień wędrowaliśmy po zabytkach Petry.

Na ogromnej przestrzeni mijaliśmy antyczny teatr na osiem tysięcy widzów, Grobowce Pałacowe, Świątynie Uskrzydlonych Lwów, w górę i w dół po jaskiniach, ścieżkach i schodach. Na sam koniec położony na samej górze Monastyr lub Ad-Deir czyli Klasztor. 800 nierównych stopni prowadzących w górę i w górę do utraty tchu. Można było wjechać na osiołku, ale to bardzo ekstremalna jazda po wąskich schodkach i nad głębokimi przepaściami. Słońce było coraz wyżej i wyżej, nogi coraz cięższe, a oddech coraz krótszy, więc im dalej w głąb Petry, tym cena za puszkę napoju wyższa. A najdroższa oczywiście przy Monastyrze, wszak biedne osiołki muszą tam wszystko wnieść na swoich grzbietach.

Wrażenia z Petry pozostaną na zawsze w naszej pamięci, tak jak morelowy poblask piasku nabatejskiej pustyni na naszych sandałach.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 26 kwietnia 2011 roku.

Artykuł Petra – kamienne miasto pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.