Litwa - Widokówki z Podróży

„Hic natus est conradus”, czyli tropimy Mickiewicza w Wilnie

Katarzyna Stor — Sun, 04 Sep 2016 18:26:01 +0000

Aby obejrzeć Wilno prawie z lotu ptaka warto wdrapać się na Górę Zamkową, żeby z jej szczytu obejrzeć panoramę miasta i określić cele turystyczne dalszej wędrówki. Ta góra nazywana jest przez Litwinów Górą Giedymina – była pierwszym zamieszkałym miejscem w okolicy. We wczesnym średniowieczu stała tutaj drewniana warownia książęca, a od 1323 roku pełniła rolę stałej siedziby władców Litwy.

Do dziś pozostała na wzgórzu Wieża Giedymina, nie mająca jednak z tym władcą nic wspólnego, powstała bowiem w czasach Jagiełły i Witolda. W budowlach widocznych ze wzgórza naszą ciekawość wzbudziła cerkiew Świętego Ducha, która była głównym ośrodkiem prawosławia na wschodzie Rzeczypospolitej. Do dziś można w niej podziwiać wspaniały ikonostas oraz relikwie świętych: Jana, Eustachego i Antoniusza.

W pobliżu cerkwi zaszliśmy również do klasztoru Bazylianów, w którym ciekawość budzi zespół gmachów klasztornych, gdzie Adam Mickiewicz zlokalizował słynną scenę z dziadów – czyli przemianę Gustawa w Konrada.
Tablice z „celi Konrada” zawierają łacińskie inskrypcje zaczerpnięte z treści Dziadów: D.O.M. GUSTAVUS OBIIT M.D. CCC. XXIII CALENDIS NOVEMBRIS oraz HIC NATUS EST CONRADUS M.D. CCC. XXIII CALENDIS NOVEMBRIS.

Po tej dawce wspomnień mickiewiczowskich nie pozostało nam nic innego jak spacer w poszukiwaniu wileńskiego piwa, które nawet do naszego Legionowa już dotarło.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 17 września 2013 roku.

Artykuł „Hic natus est conradus”, czyli tropimy Mickiewicza w Wilnie pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Panno Święta, co (…) w Ostrej świecisz Bramie, czyli kościoły w Wilnie

Katarzyna Stor — Sat, 27 Aug 2016 18:29:33 +0000

Wszyscy Polacy udający się do Wilna zawsze kierują swoje kroki do Sanktuarium Ostrobramskiego. To zawieszona wysoko nad brukowaną ulicą, przeszklona i rozświetlona Ostra Brama, zwana przez Litwinów Miednicką jest jednym z symboli Wilna. Umieszczony tam wizerunek maryjny od stuleci przyciąga pielgrzymów, obraz jest równocześnie łatwo dostępny i ukryty.

Można go zobaczyć przez okno ze staromiejskiej ulicy, a po wejściu do kaplicy stanąć z nim oko w oko. Ale dosłownie jest naszym oczom niedostępny, ponieważ zakryto go 17 srebrnymi blachami, pozostawiając miejsce na twarz i dłonie.

Warto przejść również do kościoła świętej Anny, urodziwego przykładu gotyku płomienistego, który to kościół uważany jest za wyjątkowo cenną budowlę średniowieczną w całej Europie Środkowej. Kontrastem dla tej budowli jest olbrzymia katedra świętego Stanisława, jej konsekwentnie klasycystyczna bryła w pierwszej chwili mocno zaskakuje, a wnętrze świątyni wydaje się niezwykle surowe, ale trzeba pamiętać, że w dobie sowieckiej rozgrabiono większość wyposażenia, pomimo to wystrój ma wielką wartość zabytkową.

Wisienką na torcie będzie obejrzenie kościoła świętego Piotra i Pawła, z zewnątrz gmach jest surowy i pełen powściągliwości, za to wnętrze rzuca na kolana – pod względem bogactwa sztukaterii i ornamentów nie ma sobie równych w Europie. Prawda, że piękne to sakralne Wilno, chyba jeszcze musimy o nim opowiedzieć.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 3 września 2013 roku.

Artykuł Panno Święta, co (…) w Ostrej świecisz Bramie, czyli kościoły w Wilnie pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Litwo, ojczyzno moja… czyli cmentarz na Rossie w Wilnie

Katarzyna Stor — Sun, 17 Apr 2016 09:02:41 +0000

Ilu z nas, pacholęciem będąc otrzymało zadanie nauczenia się 40 pierwszych wersów z „Pana Tadeusza”, autorstwa Adama Mickiewicza? Wydaje się, że chyba wszyscy, a ilu zastanawiało się, czemu polski nasz tekst zaczyna się słowami; „Litwo, ojczyzno moja…”.

Cmentarz katolicki na Rossie (Rasu kapines) leży po obu stronach ulicy Listopadowej, która dzieli go na Starą Rossę i Nową Rossę. O wiele ciekawsza stara Rossa odgrywa wielką rolę w kulturze polskiej, jest wymieniana w gronie czterech najważniejszych polskich nekropolii, obok warszawskich Powązek, krakowskiego cmentarza Rakowickiego i lwowskiego Łyczakowa. Ten zabytkowy, nieczynny cmentarz stanowi prawdziwy zbiorowy portret nieistniejącego już polskiego Wilna.

Są tu liczne groby i pomniki osób zapisanych w dziejach o wartości symbolicznej i osób znanych z działalności artystycznej. Można obejrzeć grób matki Józefa Piłsudskiego i miejsce pochówku serca jej syna, grób Jana Kazimierza Wilczyńskiego – malarza i grafika, grób Euzebiusza Słowackiego – ojca znanego poety, Władysława Syrokomli – poety, Eustachego Tyszkiewicza – archeologa i muzealnika.

Dla nas ciekawe było poznanie grobowca Joachima Lelewela – patrona pewnego bliskiego naszemu sercu liceum ogólnokształcącego w Warszawie – w tym miejscu pozdrawiam kadrę nauczycielską i uczniów „Lelewela”.
Dziś opowiedziałam tylko o małym wycinku Wilna, ale w naszych widokówkach z podróży jeszcze do tego miasta wrócimy.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 27 listopada 2012 roku.

Artykuł Litwo, ojczyzno moja… czyli cmentarz na Rossie w Wilnie pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.