Owe rio to największe na świecie estuarium, czyli olbrzymie lejkowate ujście powstałe z połączenia rzek Parana i Urugwaj wpadających do Oceanu Atlantyckiego. Jego długość to 320 kilometrów, a szerokość 80 – 220 kilometrów. Po godzinie jesteśmy już w urugwajskim terminalu promowym i jedziemy zobaczyć jedyny obiekt tego kraju wpisany w 1995 roku na listę UNESCO, miasto Colonia del Sacramento, które w 1680 roku założyli Portugalczycy.

Zabytkowe uliczki miasta tworzą szachownicę, pomiędzy polami której ulokowano kilka mniejszych i większych placów. Budynki pokryte kolorową farbą zaatakowaną przez wilgoć wyglądają na zaniedbane. W niektórych nie ma okien, jedynie obdrapane otwory bez szyb i okiennic. Ale są także prawdziwe perełki: z ołtarzykami wyłożonymi płytkami ceramicznymi, które poświecono świętym patronom. W nich ulokowane są maleńkie galerie sztuki, restauracje z kilkoma stolikami czy sklepy z pamiątkami.

Niemal z każdego miejsca miasteczka widoczna jest biała wieża latarni pochodząca z XIX wieku. A z góry roztacza się widok na rzekę i Colonia del Sacramento tonącą w zieleni. Kościół Najświętszej Marii Panny, którego budowę rozpoczęto w 1680 roku, uważa się za najstarsza świątynię w Urugwaju. Po brukowanych uliczkach można wędrować bez końca. Trzeba jednak zajrzeć i do restauracji, by skosztować urugwajskich specjałów. Siadamy w jednej, zamawiamy miejscowy specjał – chivito al pan – kanapkę oczywiście z wołowym stekiem i odpoczywamy wchłaniając atmosfer starego kolonialnego miasta.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 2 maja 2017 roku.

Artykuł Chivito al pan, czyli przekąska w Colonia del Sacramento w Urugwaju pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Wzdłuż plaży ciągnie się szeroka, spacerowa promenada. Słynna mozaika na chodniku jest wykonana z bazaltu i wapienia, tworząc unikalny czarno-biały wzór układający się w kształt morskich fal. Zaprojektował ją brazylijski architekt Roberto Burle Marx, inspirując się promenadą w Lizbonie. W niewielkich odległościach od siebie ustawione są budki serwujące popularne napoje, wśród których króluje Aqua de Coco i Caipivodka. Obok knajpek na plaży mieszczą się niezliczone wypożyczalnie leżaków i parasoli, a także najróżniejsze centra sportowe – szczególnie popularna jest piłka plażowa.

Copacabana to miejsce, gdzie zacierają się różnice ekonomiczne i społeczne, wstęp na plażę jest oczywiście bezpłatny. Opalający się sąsiad, spoczywający na leżaku obok równie dobrze może być bogatym biznesmenem, handlarzem narkotyków z pobliskiej faweli lub też bezrobotnym. Po plaży suną sprzedawcy napojów, przekąsek, kremów do opalania, okularów, kapeluszy i kostiumów kąpielowych. A wieczorem na brzegu rozkładają się liczne kramiki z mniej i bardziej potrzebnymi towarami, budzi się też nocny bazar, kusząc kolorowymi kramami. Znowu można spacerować promenadą, podziwiać fale, słuchać muzyki z pobliskich barów i planować kolejne wyprawy.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 11 kwietnia 2017 roku.

Artykuł At the copa Copacabana…, czyli spacerując brazylijską plażą pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Przejeżdżaliśmy przez Reserva Nacional Salinas y Aguada Blanca – rozległy rezerwat, w którym hoduje się lamy, alpaki i wikunie, aby pomóc w zrównoważonym rozwoju ekosystemu. Wikunie są właścicielkami najdelikatniejszego futra na świecie, były już na granicy wyginięcia, ale udało się ten proces zatrzymać. Nadal jednak mają status ginącego gatunku i podlegają ścisłej ochronie.

W czasach Inków wełna z wikunii była pozyskiwana w bardzo prosty sposób – zwierzę kładło się na ziemi, oskubywało z runa, a następnie puszczało wolno. System ten zapewniał dostawy surowca bez ubytku w ilości zwierząt. Obecnie płaszcz z wełny wikunii potrafi kosztować do 12 tysięcy dolarów, ponieważ zwierzę jest rzadkie, a strzyc można je co 3 lata. Alpak jest więcej, strzyże się je co dwa lata i dają znacznie więcej futra niż wikunie. Ale i tak ich wełna jest luksusowa, jej roczna produkcja to tylko 5 tysięcy ton, podczas gdy produkcja owczej wełny na świecie to 2 miliony ton.

Sweterki z alpaki po 500 złotych za sztukę trzeba kupować w certyfikowanych sklepach w Arequipie, ale ciekawsze rzeczy można nabyć na bazarze w Dolinie Colca, ale o tym opowiemy Wam w następnej części naszej peruwiańskiej opowieści.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 28 marca 2017 roku.

Artykuł Lamy, alpaki, wikunie i gwanako, czyli andyjskie Camelidae pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.