Po drodze atrakcja, na którą szykowaliśmy się już w Polsce: chwila oczekiwania i wsiadamy do helikoptera, to mała 6 – osobowa kropelka, która zabrała nas nad wodospad. Z perspektywy śmigłowca zrozumieliśmy, jak powstał wodospad, widać wyraźne zapadlisko w ziemi, ot taki ruch tektoniczny, po którym musiała się rozlać rzeka, tworząc Gardziel Diabła i cały cud Catarates do Iguacu. Helikopter sprawnie krążył nad wodospadem, aby wszyscy mogli pooglądać miejsca, które wczoraj przeszliśmy lub przepłynęliśmy pontonami. Pod nami dżungla i ogrom wody, a co w tym piękne, to praktycznie brak cywilizacji w pobliżu wodospadu, wszystko prawie dziewicze i dzikie.

Po tej podniebnej przygodzie kolejny spacer wzdłuż brazylijskiej strony rzeki, aby podziwiać setki wodospadów, które wzbijają w niebo krople wody, a w nich tworzą się piękne tęczowe łuki, jak w bajkach. Ale to nasza rzeczywistość, więc toczymy boje z koati, czyli ostronosami – te sprytne zwierzaki tylko czekają, aby wślizgnąć się do plecaka i obrabować naiwnego i przyjaznego turystę z jedzenia. Miejscami podchodzimy na ścieżki i pomosty rozpościerające się nad wartkim strumieniem rzeki.

Wszędzie są płaszcze przeciwdeszczowe, nam przydają się te z Wietnamu, ale i tak nie są w stanie w pełni ochronić przed mgiełką wodną. Rety ile wody – to stwierdzenie jest tu bardzo na miejscu, to naprawdę cud natury, nabieramy ochoty na poznanie innych wodospadów, ale o tym opowiemy w kolejnych widokówkach.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 20 czerwca 2017 roku.

Artykuł Rety ile wody, czyli Cataratas do Iguacu Brazylia pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Wzdłuż plaży ciągnie się szeroka, spacerowa promenada. Słynna mozaika na chodniku jest wykonana z bazaltu i wapienia, tworząc unikalny czarno-biały wzór układający się w kształt morskich fal. Zaprojektował ją brazylijski architekt Roberto Burle Marx, inspirując się promenadą w Lizbonie. W niewielkich odległościach od siebie ustawione są budki serwujące popularne napoje, wśród których króluje Aqua de Coco i Caipivodka. Obok knajpek na plaży mieszczą się niezliczone wypożyczalnie leżaków i parasoli, a także najróżniejsze centra sportowe – szczególnie popularna jest piłka plażowa.

Copacabana to miejsce, gdzie zacierają się różnice ekonomiczne i społeczne, wstęp na plażę jest oczywiście bezpłatny. Opalający się sąsiad, spoczywający na leżaku obok równie dobrze może być bogatym biznesmenem, handlarzem narkotyków z pobliskiej faweli lub też bezrobotnym. Po plaży suną sprzedawcy napojów, przekąsek, kremów do opalania, okularów, kapeluszy i kostiumów kąpielowych. A wieczorem na brzegu rozkładają się liczne kramiki z mniej i bardziej potrzebnymi towarami, budzi się też nocny bazar, kusząc kolorowymi kramami. Znowu można spacerować promenadą, podziwiać fale, słuchać muzyki z pobliskich barów i planować kolejne wyprawy.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 11 kwietnia 2017 roku.

Artykuł At the copa Copacabana…, czyli spacerując brazylijską plażą pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.