W regionie tym były 43 zakłady produkujące cukier, oczywiście z trzciny cukrowej, jednak rynek załamał się w połowie XIX wieku, kiedy z powodu rewolucji przemysłowej bardzo spadły ceny. Do dziś jednak pozostały na tym terenie wystawne rezydencje plantatorów i baronów cukrowych, zarówno zrujnowane, jak i w bardzo dobrym stanie. Specjalna ciuchcia Tren Turistico może nas zawieźć z Trynidadu do pięknej rezydencji rodziny Iznaga. Plantacja jest łatwa do zlokalizowania, ponieważ do dziś góruje nad nią Torre de Manacas-Iznaga, czyli 45 – metrowa wieża wznosząca się ponad zielonymi polami trzciny cukrowej. Ta konstrukcja pozwalała pilnować pracujących na polach niewolników, a dzwon na dole wieży wyznaczał początek i koniec pracy na plantacji.

U stóp wieży rozłożone są liczne stoiska, w których sprzedawane są ręcznie robione szydełkowane wyroby. Można też zwiedzić odnowioną hacjendę rodziny Iznaga, gdzie koniecznie trzeba spróbować guarapo, soku wyciskanego z trzciny cukrowej przez jedyną pracującą jeszcze na Kubie trapiche (prasę). Dla zainteresowanych pozostaje też do zwiedzania inna mniejsza hacjenda, w której zostały zachowane elementy pomieszczeń dla niewolników i można zapoznać się z rozkładem budynków, które kiedyś służyły do utrzymania w ruchu cukrowni i plantacji trzciny cukrowej.

Historie opowiadane o życiu niewolników były ponure , brutalne i smutne. Ci ludzie porwani w Afryce i przewiezieni na statkach niewolniczych do Ameryki do pracy, żyli średnio 7 lat, tak ciężkie warunki stworzono im do życia w świecie cukrowych panów. To, co zobaczyliśmy, nie pasowało do znanych nam choćby z „ Przeminęło z wiatrem” obrazów życia niewolników w Ameryce. Mimo że, czasy te dawno minęły, na Kubie pamięć o tym niechlubnym procederze trwa. Przypomnę, że opowiadaliśmy już wcześniej w „Widokówkach” o Zanzibarze, gdzie był początek tej niewolniczej drogi i pamięć o niej trwa do dziś.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 9 czerwca 2020 roku.

Artykuł Cukier krzepi, czyli wizyta w Valle de los Ingenios pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

W 1988 roku Trynidad został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO, ale już za czasów Batisty uznano go za zabytek narodowy. Jest to chronologicznie trzecia najstarsza osada na Kubie, słynąca z pastelowej zabudowy krytej czerwoną dachówką, brukowanych, klimatycznych uliczek i wspaniałych muzeów.

Trynidad dzieli się na dwie części: nowszą zbudowaną wokół Parque Cespedes na planie szachownicy, co bardzo ułatwia orientację w terenie, a Stare Miasto – bogate w rezydencje- skupia się przy Plaza Mayor. Wszystkie pochyłe uliczki mają pośrodku rynsztok, aby umożliwić odpływ wody (legenda mówi, że pierwszy gubernator Trynidadu miał jedną nogę krótszą i łatwiej mu było chodzić po ulicach, korzystając z rynsztoka).
Miasto zostało założone w 1517 roku u ujścia rzeki Arimao przez hiszpańskiego podróżnika Diego Velazqueza. Od początku Hiszpanie zapędzali rdzennych Tainów do niewolniczej pracy, a kiedy autochtoni wymarli z wycieńczenia i chorób, kolonizatorzy zaczęli sprowadzać niewolników z Afryki.

Gdy w 1880 roku Kuba oficjalnie zniosła niewolnictwo, tutaj istniało nadal w nieco łagodniejszej formie przez wiele lat. Przez niemal cały XX wiek gospodarka Trynidadu opierała się na produkcji cukru i dopiero dziś głównym źródłem dochodu jest turystyka. Przepisy prawne chronią miasto przed zalewem tanich pamiątek i jaskrawych reklam. Trynidad jest ceniony przez filmowców, często służy jako oryginalny plan filmowy lub tło do zdjęć reklamowych. Nie jest to jednak skansenmieszkańcy wiodą tutaj normalne życie, za typowymi rejas (kratami), sami drodzy czytelnicy popatrzcie.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 26 maja 2020 roku.

Artykuł Trynidad starym miastem kolonialnym był…., czyli znowu lista UNESCO pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Na początku XX wieku, kiedy Kuba znalazła się w strefie wpływów amerykańskich, stała się centrum rozrywkowym USA. W czasach prohibicji była celem podróży poszukiwaczy przygód, hazardzistów i prostytutek. Przybywali tu również dla rozrywki znakomici i bogaci Amerykanie, którzy przywozili tu swoje drogocenne limuzyny. Kiedy w 1959 roku w pośpiechu opuszczali wyspę, porzucone oldtimery szybko zostały rozdysponowane wśród ludu kubańskiego, a teraz pozostają w rodzinach, przechodząc z ojca na syna.

W następnych latach na Kubę nałożono embargo gospodarcze, co oznaczało brak nowych samochodów, ale i brak oryginalnych części dla tych starych. Reżim uznał nowe samochody za dobro kapitalistyczne i luksusowe, a Fidel zakazał nabywania nowych i handlu starymi samochodami. To prawo zniósł dopiero w 2011 roku Raul Castro, ale dzięki temu Kuba stała się żywym muzeum motoryzacji. Na ulicach można też spotkać sprowadzane z Bloku Wschodniego, już w czasach Rewolucji Łady, Moskwicze, Wołgi, czy ciężarowe Ziły.

Naszemu sercu okazał się jednak bliski widok innego samochodu, był to nasz pierwszy – ponad 30 lat temu nabyty, a jakże mocno używany „ El Polaquito”, czyli Mały Polaczek, nasz kultowy obecnie Fiat 126p. Jego cena na Kubie może przyprawić o zawrót głowy, na kubańskim portalu Revolico jest do kupienia za 12 tysięcy CUC, czyli 12 tysięcy euro. A my się tak kiedyś chętnie przesiadaliśmy na nowsze, zachodnie samochody i prawie o maluszkach zapomnieliśmy.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 12 maja 2020 roku.

Artykuł No to jadziem Panie Kubańczyk!…, czyli motoryzacyjny raj na Kubie pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.