W lipcu 1911 roku Bingham, jako szef Peruwiańskiej Ekspedycji Naukowej w towarzystwie lokalnego policjanta w roli tłumacza i przewodnika, wyruszył wąskim szlakiem mułów w dół wąwozu Urubamba. Kiedy obozowali w Mandor Pampa, rolnik Melchor Arteaga poinformował członków ekspedycji o istnieniu ruin na niedalekim szczycie górskim. Bingham namówił go, aby zaprowadził ich do tego miejsca, oferując jednego sola za usługi. Bingham, Arteaga i policjant wspięli się na szczyt i ujrzeli Machu Picchu. Był to widok zapierający dech w piersi, chociaż miasto pokrywała porastająca je przez stulecia roślinność.

Każdy turysta docierający dziś do Machu Picchu odbywa drogę prowadzącą na szczyt, z której odkrywcy ujrzeli miasto. Podobnie jak oni mają okazję stanąć w zachwycie. To doskonały moment, by sfotografować ten niesamowity widok. Machu Picchu zostało zbudowane na górskiej przełęczy na wysokości 2350 m ponad urwistymi ścianami doliny Urubamba. Uniknęło splądrowania przez Hiszpanów, ponieważ przed ich przybyciem do Ameryki zostało porzucone przez mieszańców. Zawładnęła nim natura, a pamięć o nim zaginęła.

Ocalałe mury nie są jednak całkiem puste, co chwilę w ruinach spotykamy pasące się tam towarzyskie lamy. Wyśmienita inkaska sztuka kamieniarska przetrwała próbę czasu, jednak funkcja, jaką pełniło miasto, nadal pozostaje niejasna. Prawdopodobnie było to miejsce kultu, obserwatorium, w którym badano gwiazdy albo wiejska rezydencja dziewiątego władcy Inków, Pachacuteca. Miasto Inków dzieli się na górne i dolne – z licznymi połączonymi ze sobą schodami i ścieżkami, domami, świątyniami, fontannami, placami oraz tarasami uprawnymi.

Żadna inna cywilizacja nie poradziła sobie z układaniem tak wielu olbrzymich bloków kamiennych w taka precyzyjny sposób. Kamienie były wyciosane kamiennymi i brązowymi narzędziami, a ich krawędzie polerowane dotąd, aż poszczególne bloki pasowały do siebie idealnie jak układanka. Oczywiście do dziś nie wiadomo, jak Inkowie transportowali na miejsce budowy głazy granitowe wyciosane z górskich skał.

Ale co Wam będziemy opowiadać o Machu Picchu, my skromni turyści z Legionowa. Choć dziś czytacie już naszą 150. widokówkę, to mamy poczucie naszej niewiedzy o wielu miejscach, które przedstawiamy w naszym cyklu podróżniczym. W tym miejscu chcemy wspomnieć naszego niezrównanego przewodnika po Peru, Jacka Walczaka, który rok temu poprowadził nas po inkaskich szlakach, dzieląc się swoją przebogata wiedzą o tym rejonie. Zapraszamy Was również do lektury książek Jacka : „Aztekowie i tajemnica kalendarza”, „Obrazki z przygody”, czy „Inkowie i tajemnica Machu Picchu”.

Dziękujemy Wam Drodzy Czytelnicy za cierpliwość i wierność dla naszych podróżniczych historii, postaramy się jeszcze parę kolejnych widokówek napisać, jeszcze jakieś kawałki świata zobaczyć i Wam pokazać.
Na szczęście tego, co się zobaczyło… nie da się odzobaczyć.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 14 listopada 2017 roku.

Artykuł Tego, co się zobaczyło, nie da się odzobaczyć, czyli Peru i Machu Picchu pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Przeznaczone dla zwykłych turystów (czyli dla nas) Backpacker i Vistadome jadą z Cusco przez malowniczą dolinę Urubamby, potem mały autobus wyrusza na pełną zakrętów drogę prowadzącą pod górę do inkaskich ruin. Luksusowy pociąg Hiram Bingham rozpoczyna podróż w Poroy, 20 minut drogi od Cusco. My tym pociągiem nie jechaliśmy, ale go widzieliśmy, więc trochę o nim opowiemy, bo znamy też kogoś, kto jechał Hiramem Binghamem.

Podróż rozpoczyna się od powitania pasażerów na stacji tradycyjnymi tańcami peruwiańskimi i oczywiście kieliszkiem szampana, dla dodania gościom animuszu. Kiedy już uda się ich aapakować do luksusowych, jak z 1920 roku wagonów Pullmanna, zespół muzyczny wsiada do pociągu i muzyka na żywo towarzyszy im w tej 4 – godzinnej podróży w Andy.
Oczywiście na podróżnych czeka świetny posiłek w wagonie restauracyjnym Pullmana, otwarty drink-bar z lokalnymi napojami alkoholowymi oraz wagon obserwacyjny. Wszystkie te przyjemności otrzymacie za jedyne 438 dolarów – to chyba już cena w obie strony.
Ale nie skupiajmy się na luksusach, przed nami tajemnicze ruiny i właśnie tam dotrzemy drogą Inków.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 30 października 2017 roku.

Artykuł „Stoi na stacji ….”, czyli Hiram Bingham w Peru pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 17 października 2017 roku.

Artykuł Polski akcent w Peru, czyli kajakiem przez Colcę w Andach pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.