Stada swobodnie wędrujące po kraju to tak naprawdę wielbłądzice, bo wystarcza jeden samiec na dwadzieścia samic (nie jest to zły wynik, chociaż w Toskanii na dwieście owieczek mlecznych przypadał jeden baran – prawdziwy samiec). Wielbłądy są hodowane do produkcji mleka, które powoduje wielkie rewolucje żołądkowe u osób nie przyzwyczajonych do tego napoju, oraz na wełnę, skóry i mięso. Ceny wielbłądów to zwykle kilkaset dolarów, ale na targach wielbłądów w ZEA za najpiękniejszego championa w roku 2015 zapłacono ponad milion dolarów (kto bogatemu szejkowi zabroni).

Po Omanie wędruje też bydło, często stada liczące setki osobników kierują się do wodopojów. Po pastwiskach brykają też dzikie osły wypuszczone na wolność w latach 80-tych, kiedy zastąpiły je toyoty. Ponadto pomiędzy urodziwymi różami pustyni widzieliśmy kozy wypasane na prawie nagich skałach. Zielona dolina Wadi Darbat z płynącą po niej rzeką Razat, w okolicach grobu biblijnego Hioba, to miejsce, które przeczy naszym wyobrażeniom o pustynnych krajach arabskich. Niesamowita sceneria, którą tworzą drzewka akacji i swobodnie przechadzające się wielbłądy, przy miejscu piknikowym w pobliżu lejów krasowych Tawi Attair i urwiska Taqah Plateau na zawsze zagościła w naszych sercach po podróży do Omanu.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 17 stycznia 2017 roku.

Artykuł Dolina Wadi Darbat, czyli wiecznie zielony Oman pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Miasto zostało założone w na początku ery nowożytnej z inicjatywy ówczesnego władcy , aby sprawować kontrolę nad produkcją i transportem cennego towaru, jakim jest kadzidło do dziś pozyskiwane w Omanie. Było ono wywożone dalej drogą morską, ale również transportowane przez karawany kupców docierające we wszystkie obszary antycznego świata. Drzewa kadzidłowe do dziś porastają doliny Omanu i właśnie ich żywica po odpowiednim wysuszeniu służy we wszystkich kościołach na świecie do okadzania, choć oczywiście już nie karawany wielbłądów wywożą ten cenny towar z Omanu.

Kiedyś Omańczycy byli świetnymi żeglarzami, szlaki towarowe biegły do Indii, a także ku wybrzeżom Afryki, ale dziś, kiedy kraj żyje dzięki wydobyciu ropy naftowej sztuka żeglowania i transportu morskiego podupadła. Zwiedzając Taqah – wioskę rybacką dziś i fort o tej samej nazwie, można jedynie obejrzeć resztki dawnej świetności miasteczka, niegdyś dobrze prosperującego portu, z którego eksportowano mirrę i kadzidło.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 3 stycznia 2017 roku.

Artykuł Starożytny Sumhuram i nieco nowocześniejszy Taqah, czyli południowe rejony Omanu pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Gdy Omańczycy skończą 21 lat dostają od sułtana comiesięczną pensję – tylko za to, że są obywatelami tego pustynnego kraju. Pieniądze dostają zarówno kobiety jak i mężczyźni. Otrzymują również 600 metrów ziemi na budowę domu. Mają darmowe, obowiązkowe szkolnictwo do 18 roku życia, nowoczesną opiekę zdrowotną, finansowane studia, nawet zagraniczne, benzynę tańszą niż wodę i są łagodnie zachęcani do pracy, bo praca dobrze wpływa na morale obywateli.

Wykonują prace czasem lekko fikcyjne, ale dobrze płatne. Nie daje się im napiwków, bo nie wypada i nie potrzeba. Tylko rodowici Omańczycy mogą być żołnierzami, policjantami, urzędnikami i większościowymi udziałowcami wszystkich firm zarejestrowanych w Omanie. Do prac fizycznych i na służbę przyjeżdżają Pakistańczycy, obywatele Bangladeszu, Filipin oraz Zanzibaru, który kiedyś należał do Omanu. Lekarze, wykładowcy uniwersyteccy, wyższa kadra techniczna pochodzi z kolei z Europy i Ameryki.

Obywatelem Omanu trzeba się urodzić, nie jest w zwyczaju nadawanie obywatelstwa obcokrajowcom. Omańczycy w 100% otrzymują wizę amerykańską, bo przecież nie jadą tam pracować na zmywak, jak się to zdarza innym nacjom.

Pewnym powodem do zmartwienia jest stan zdrowia sułtana i problemy z sukcesją. Ten 76-letni władca jest prawdopodobnie chory na raka i mimo leczenia w najlepszych klinikach Europy może niebawem opuścić ten świat. Nie ma on niestety żadnego potomka, był ze swoją żoną tylko przez dwa lata, a potem usunął ją ze swego otoczenia, podobno chciała go otruć, aby osadzić na tronie Omanu swego brata. Krążą też pogłoski o orientacji seksualnej sułtana, która utrudnia posiadanie potomka.

Gdy więc zabraknie sułtana Qaboos , jego rodzina zbierze się na naradzę i spróbuje ze swego grona wybrać następcę. Jeśli się to przez wyznaczony czas nie uda, zostaną w obu pałacach królewskich w Muskacie i w Salalah otwarte sejfy z kopertami z nazwiskiem przyszłego władcy, którego wyznaczył Qaboos i problem się skończy. O innych ciekawostkach związanych z sułtanem i o jakże egzotycznym Omanie opowiemy Wam drodzy czytelnicy w dalszych odcinkach naszych widokówkowych opowieści.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 20 grudnia 2016 roku.

Artykuł Dalsza część opowieści z 1001 nocy, czyli zwykli obywatele w Omanie pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.