Cytadela w obecnej formie powstała w X wieku, aby utrudnić podejście pod mury lub podkop, ściany fortecy obłożono marmurowymi płytami. Jedyne wejście do twierdzy prowadzi przez most nad fosą do bramy, poprzedzonej kolejną basztą obronną. Przejście przez bramę załamuje się kilkakrotnie pod kątem prostym, aby spowolnić wdzierających się wrogów, którym twierdzy nie udało się zdobyć.

Drugim obiektem wartym zobaczenia jest suk, czyli bazar zajmujący dużą część starego centrum, jest nieco mniejszy niż ten w stolicy, ale i tak łatwo jest się tam zgubić, gdy podziwia się kolorowe kramy i ćwiczy sztukę targowania.

Największym zabytkiem starego miasta jest Wielki Meczet (Jama’a al-Kebir), zwany również meczetem Zachariasza – jest w nim podobno przechowywana głowa Zachariasza, ojca świętego Jana Chrzciciela. Do meczetu wchodzimy oczywiście na bosaka, a kobiety zakładają specjalne płaszcze z kapturem, co nie ułatwia zwiedzania, zwłaszcza w 40 stopniowym upale.

Piszę te słowa z ciężkim sercem, ponieważ z Syrii ciągle dochodzą złe wiadomości dotyczące wojny domowej, która nie ma końca, a przetacza się przez znane i bliskie sercu miasta tego arabskiego kraju. Martwią cierpienia ludzi, których wojna bezpośrednio dotyka,ale również ogromne zniszczenia Syrii – obrazu płonącego suku zapadają w pamięć, kiedy znamy takie miejsca tętniące życiem i handlem.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 16 października 2012 roku.

Artykuł Aleppo, czyli suk i cytadela, które znikają, jak łzy w deszczu pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Tak więc na poszukiwanie skarbów trzeba udać się do ruin Krak des Chevaliers na terenach dzisiejszej Syrii. Ta fantastyczna, średniowieczna forteca jest najlepiej zachowana z zamków krzyżowców, stanowi podręcznikowy przykład budownictwa militarnego z XII wieku, kiedy takie zamki rozkwitały na Bliskim Wschodzie.

Ogromne zamczysko wygląda z daleka jak biała skała, wieńcząca zielone wzgórza nad szeroką naturalną bramą, oddzielającą góry Libanu od gór Dżabal an-Nasujrijja. Natomiast ruiny al-Karak znajdują się w dzisiejszej Jordanii – na skrzyżowaniu Drogi Królewskiej i traktu wiodącego znad Morza Martwego, w strategicznym miejscu, oczywiście na wzgórzu.

Z zamkiem tym wiąże się niesławna postać rycerza francuskiego Renalda z Chatillon. Jego wyczyny można długo opisywać, jednak bardzo niesmaczna wydała się nam jego rozrywka, polegająca na zrzucaniu ludzi ze skały w skrzynce na głowie, aby nie widzieli kiedy nastąpi upadek, co bardzo bawiło Renalda. Oczywiście ze skały spadali muzułmanie, co skończyło się dopiero po po śmierci krzyżowca, który został zabity osobiście przez Saladyna, muzułmańskiego władcę.

Po odejściu krzyżowców, kiedy zakończyły się krucjaty zamki dostały się pod panowanie muzułmanów, ale z czasem popadły w ruinę, ponieważ straciły swoje znaczenie militarne. Ich restauracja odbywała się w XX wieku, ale stan odbudowy nie jest zadowalający i sądzę, że nie poprawi się, w związku z sytuacją polityczną w krajach Bliskiego Wschodu.

Pozostaje nam poszukiwanie skarbów, tam gdzie serca nasze, czyli odwiedzajmy nasze zamki w Polsce pozostałe po rycerzach Zakonu Szpitala Najświętszej Maryji Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie, czyli Krzyżakach.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 26 czerwca 2012 roku.

Artykuł Tam skarb twój, gdzie serce twoje, czyli Karak i Krak des Chevaliers pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

I my odwiedziliśmy Qal’at Siman z ruinami bazyliki i klasztoru Świętego Szymona Słupnika, który znajduje się w dzisiejszej Syrii w pobliżu Aleppo, na granicy z Turcją. Było to ciepłe, leniwe, sierpniowe popołudnie, lecz zamiast grasować po bazarze w Aleppo, woleliśmy odwiedzić zachowany w świetnym stanie najwspanialszy przykład architektury bizantyjskiej w Syrii.

Zbudowana na planie krzyża konstrukcja zajmuje imponującą powierzchnię 4 tysięcy metrów, zachwycają w niej zachowane dekoracyjne ornamenty okalające łuki i portale, ozdobne krzyże i inne elementy architektoniczne. Okolice słynęły z uprawy winogron i oliwek, zbudowano tu z kamienia ośrodki miejskie, które jednak po zmianach koniunktury upadły, jak handel w Serocku, czy Jabłonnie po zbudowaniu obwodnicy. Dziś można w okolicy Aleppo oglądać „umarłe miasta”, ale takiego widoku domów i mieszkańców naszemu powiatowi na co dzień nie życzymy.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 17 kwietnia 2012 roku.

Artykuł Qal’at Siman, czyli kariera pewnego słupa pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.