Rzeźba przedstawiająca postać Buddy jest obiektem kultu, twórcy nie uważają jej za dzieło sztuki w rozumieniu zachodnim. Artysta pracujący nad wyobrażeniem Buddy postępuje wedle ustalonych zasad, wygląd figury określają pewne niezmienne cechy. Postać musi być odziana w mnisi strój, przyjąć jedną z czterech pozycji: siedząca, leżąca, stojąca lub idąca, a ręce ułożone w któryś z charakterystycznych gestów mudrów.

Pokrywanie płatkami złota posągów Buddy to popularny akt gromadzenia zasług. W świątyniach można kupić płatki złota, którymi zdobi się wizerunki Buddy, popularne jest również kupowanie kuponów materiału, którymi owijane są posągi Buddy, kwiatów lotosu służących do błogosławieństwa, a także trociczek zapalanych przed ołtarzem oraz fałszywych banknotów spalanych na chwałę Budy.

Zdjęcia w dzisiejszym artykule przedstawiające tajskie świątynie zostały zrobione w dawnej stolicy Syjamu – mieście Ayutthaya, są to Wihan Phra Mongkhon Bophit, Wat Phanan Choeng Pier i Wat Yai Chai Mongkol.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 27 maja 2014 roku.

Artykuł Budda, lotos, płatki złota i trociczki, czyli co można robić w tajskim Wat pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Rodzina królewska mieszka obecnie w Dusit, niemniej Wat Phra Keo jest nadal najświętszą świątynią Tajlandii. Kiedy Rama I założył nową stolicę, ambicją władcy było wzniesienie królewskiej świątyni w stylu wielkich sanktuariów z dawnych stolic kraju. Świątynia upamiętniająca powstanie dynastii Czakri, formą i dekoracją miała przewyższać swe poprzedniczki w Sukhothai i Ajutthai. W rezultacie powstał Wat Phra Keo, nazwany tak ponieważ mieści figurką Szmaragdowego Buddy sprowadzoną z Wat Arun.

Cudzoziemców zwykle rozczarowują małe rozmiary Szmaragdowego Buddy (ma tylko 75 cm wysokości), lecz jego mistyczna moc i istotna rola, jaką odgrywa w życiu narodu, nie wynikają z wielkości fizycznej, o czym na pewno świadczy pełna nabożnej czci postawa pielgrzymów.
Wielki Pałac, wybudowany w tym samym czasie co Wat Phra Keo, był oficjalną rezydencją królewską w latach 1782–1946, chociaż ostatnim monarchą, który mieszkał w jego murach, był król Czulalongkorn (Rama V).

Dziś siedzibą rodziny królewskiej jest pałac Chitrlada. W obrębie zespołu pałacowego znajduje się kilka gmachów rządowych. Ważniejsze uroczystości odbywają się nadal w budynku Sali Tronowej Dusit i w Amarin Winichi. Wiele części pałacu jest obecnie udostępnionych zwiedzającym, z czego z odpowiednim szacunkiem skwapliwie skorzystaliśmy, aby pokazać Wam piękno i bogactwo Królestwa Tajlandii.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 13 maja 2014 roku.

Artykuł Potęga Szmaragdowego Buddy, czyli Wielki Pałac i Wat Phra Keo w Bangkoku pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Prostym językiem mówiąc: stolica Tajlandii położona jest nad rzeką Chao Phraya (Menam), 20 kilometrów od Zatoki Tajlandzkiej. Jest rozległa, tętniącą życiem i pełna zgiełku metropolią zamieszkaną przez 7 milionów ludzi.To stosunkowo młode miasto zostało założone w 1782 roku przez Ramę I i jest doskonałym przykładem niebezpieczeństw, do których prowadzi niekontrolowany rozwój zabudowy.

Jest to także jedno z najbardziej ekscytujących miast świata, z bujnym życiem nocnym, bazarami, sklepami i restauracjami, wspaniałymi watami, muzeami, pałacami i parkami. Piękno nocnego Bangkoku podziwialiśmy z tarasu widokowego 90-metrowej wieży Baiyoke, zbudowanej w 1997 roku, która przez kilka lat była najwyższą budowlą miasta. Szybka zewnętrzna winda ze szklaną ścianą wzniosła nas na wysokie piętra restauracji w podniebnym hotelu. Później po spróbowaniu zupy z jaskółczych gniazd i kilku innych frykasów weszliśmy na obrotową, otwartą platformę widokową, na której kręcąc się wokół wieży obejrzeliśmy panoramą nocnego Bangkoku.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 22 kwietnia 2014 roku.

Artykuł Bangkok z lotu ptaka, czyli widok na stolicę Tajlandii pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.