Na kościół pod wezwaniem Świętego Michała natknęliśmy się idąc na stare miasto podczas naszego pierwszego spaceru po Gandawie i już zwrócił naszą uwagę swoją urodą. Potem widzieliśmy go wielokrotnie, o różnych porach dnia i nocy, bo zawsze był na naszej trasie, albo wspaniale widoczny z mostków, łódek na kanale, uliczek, wież, czy innych punktów obserwacyjnych. Jest to rzymskokatolicki kościół zbudowany w stylu późnego gotyku. Wczesne zapiski mówią o istnieniu w tym miejscu pierwszej kaplicy pod wezwaniem świętego Michała już w 1105 roku. Po dwukrotnym pożarze został odbudowany i uznany na niezależny kościół parafialny w 1147 roku. Obecny kościół zaczęto budować w 1440 roku, ale na skutek konfliktów religijnych nie udało się ukończyć 134-metrowej wieży i w 1828 roku przykryto ją płaskim dachem. Z kolei barokowa zakrystia została zbudowana w 1650 roku.

Zwiedzanie kościoła ( możliwe tylko przez 2-godziny dziennie) jest wspaniałym przeżyciem, ogrom gmachu jest imponujący, przepiękne zdobienia pozwalają podziwiać kunszt starych mistrzów, a w licznych nawach można zobaczyć wiele bocznych kaplic i ołtarzy . Kościół jest udekorowany malowidłami, a najsłynniejsze z nich to „Chrystus umierający na krzyżu” Anthonyego van Dycka i „Wskrzeszenie Łazarza” Otto Veniusa. Wiszą sobie spokojnie na ścianie, ale cały czas pod czujnym okiem sympatycznych staruszek – strażniczek narodowych skarbów Belgii.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 14 stycznia 2020 roku.

Artykuł Spacerkiem po Gandawie, czyli Kościół Świętego Michała pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Jedno z nich od 1278 roku było nazywane PoortAckere, czyli pole przed portem. W XVIII wieku podczas prac budowlanych na tym terenie odkryto kamień z inskrypcją „S.Auberti dictum poortacker fundatum an. 1278”. W 1281 roku opat klasztoru Świętego Bawona udzielił zgody na budowę kaplicy i cmentarza, którą poświęcono patronowi cechu piekarzy H. Autbertusowi.
Mieścił się tam szpital z miejscem dla 18 pacjentów, oraz dom opieki dla starszych kobiet. Podczas okupacji francuskiej obiekt został sprzedany w 1861 roku hrabiemu Josephowi de Hemptine, który jako katolicki przemysłowiec i zwolennik ruchu neogotyckiego oddał go Kongregacji Nieustającej Adoracji Najświętszego Sakramentu Ołtarza, czyli papieskiemu zakonowi utworzonemu w 1848 roku w Warermaal-Bosvoorde. W kolejnych latach budynki klasztorne były rozbudowywane, utworzono tam sierociniec, dom rekolekcyjny, dom dla młodych kobiet, bursę dla studentów.

W końcu, w 1998 roku, kiedy w klasztorze przebywało już tylko 6 mniszek, zbór sprzedał budynki klasztorne prywatnemu właścicielowi, który przekształcił to miejsce w hotel. Dzięki tej niezwykłej historii mieliśmy okazję zamieszkać na kilka dni w starym centrum Gandawy, w niezwykłych
starych murach przekształconych w pokoje hotelowe i centrum konferencyjne. Nocowaliśmy w starych celach klasztornych przekształconych na nowoczesne pokoje, śniadania serwowano we wspólnych salach klasztoru, chodziliśmy długimi korytarzami, kiedyś były wypełnione rozmodlonymi mniszkami, dziś gośćmi hotelu. Przeszłość miesza się tu z teraźniejszością, ale wszystko dobrze funkcjonuje w belgijskiej rzeczywistości.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 29 październik 2019 roku.

Artykuł Monasterium PoortAckere, czyli klimatyczny hotel w Gandawie pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Zacznijmy więc od belgijskich frytek, które codziennie jedliśmy jako obiad. Kto nie poprawi finansów jedząc danie za 2,80 jako główny
posiłek dnia, a takie belgijskie frytki w jednej mordowni znaleźliśmy. Co jest w nich specjalnego?
To pokrojone ziemniaki smażone w łoju wołowym 4 minuty w 160 °C , odsączone i ponownie smażone 2 minuty w 180 °C, powinny być chrupiące z zewnątrz, a miękkie w środku, nie są tak tłuste jak zwykłe frytki i koniecznie polane majonezem.

Próbowaliśmy również belgijskich słodkości, to były belgijskie czekoladki (no, takie wiecie czekoladowe czekoladki), belgijskich cukierków „cuberdons” – takie owocowe, zapiekane żelki oraz oczywiście belgijskich gofrów ( Belgian waffles ) z niewyobrażalnymi przybraniami spożywczymi.
Była też belgijska tradycyjna cukiernia „Aux Merveilleux” z jej meringues i cramiques robionymi na naszych oczach przez uśmiechniętych i uprzejmych cukierników. Oczywiście trzeba to wszystko popijać, a najlepsze będą niezliczone belgijskie piwa z naszym faworytem taniości „Jupilerem” , do których jeszcze przekąsimy belgijski pasztet i belgijski ser. Jeszcze było coś belgijskiego, ale już nie do jedzenia – owczarek belgijski,
wesoły, świetnie wyszkolony, bardzo mądry towarzysz ludzi służb różnych, ale zwykłych psiarzy również.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 3 grudnia 2019 roku.

Artykuł Co oni tam jedzą… , czyli ucztujemy po belgijsku pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.