Po upadku Kalifatu Kordoby i po przejściu miasta we władanie królów katolickich na terenie meczetu wybudowano w 1523 roku katedrę na planie krzyża, jednak wchodząc do Mezquity nie od razu się ją zauważa, choć jest to 55-metrowa budowla z prezbiterium, główną kaplicą, 15-metrowym transeptem i bogato rzeźbionym sufitem.

Kiedy Karol V, który bez głębszego zastanowienia wyraził zgodę na postawienie świątyni, po raz pierwszy zobaczył, jak zeszpeciła ona wnętrze meczetu pod względem architektonicznym i artystycznym powiedział: „Zbudowaliście tu coś, co można było zbudować w każdym innym miejscu, ale zniszczyliście coś, czego nie było nigdzie indziej”.

We wnętrzu Mezquity las około 850 kolumn tworzy powtarzający się układ alej, wywołując wrażenia sali luster. Filary, różniące się wysokością, materiałem i stylem wykonania podpierają innowacje tamtych czasów: dwupoziomowe prążkowane łuki, które optycznie podnoszą strop i zwiększają przestrzeń. Najbardziej zwracającym uwagę elementem islamskiego przepychu jest mihrab (nisza wskazująca kierunek Mekki). Jej oprawa to prawdziwe arcydzieło mauretańskiej sztuki mozaikowej.

Na zewnątrz meczetu jest Patio de los Naranjos (Dziedziniec Pomarańczy). Wchodzi się na nie przez Puerta del Pardon (Bramę Przebaczenia) przy podstawie chrześcijańskiej dzwonnicy, która zastąpiła islamski minaret.
Po takiej dawce historii pozostaje jedynie udać się do knajpki na gaspacho, sangrię i jakieś przekąski, a potem dalej zwiedzać bajkową Andaluzję.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 21 sierpnia 2012 roku.

Artykuł Mezquita, czyli klejnot w koronie Kordoby pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Alhambra składa się z czterech części: wojskowej twierdzy Alcazaba, Pałacu Nasrydów, letniego pałacu Generalife oraz renesansowego pałacu Karola V. Nazwa Alhambra pochodzi od arabskiego słowa al hamra (czerwony), czyli od barwy murów pałacu stworzonych z mieszanki czerwonej ziemi i kamienia.

Szczyt rozwoju osiągnęła twierdza w XV wieku, jednak na skutek przewagi militarnej królów chrześcijańskich muzułmańscy władcy musieli opuścić Alhambrę. Jej ostatni władca uronił łzę, gdy spojrzał po raz ostatni na miasto i usłyszał od matki: „Płaczesz jak kobieta za tym, czego nie umiałeś utrzymać jak mężczyzna”.

Przejęcie Alhambry przez królów katolickich, czyli Ferdynanda i Izabelę nastąpiło w 1492 roku. Myślę że ten rok kojarzy nam się bardziej z innym kontynentem. Krzysztof Kolumb właśnie w sali pałacu Alhambry otrzymał od Izabeli jej klejnoty, aby opłacić nimi poszukiwania drogi do Indii. Wiecie, że z tymi Indiami nie bardzo się udało, natomiast bogactwa przywiezione dla hiszpańskich władców z Ameryki do dziś zdobią kościoły i muzea Hiszpanii. Alhambra stała się modna za sprawą pisarza Washingtona Irvinga, który w 1829 roku zamieszkał w Granadzie i uwiecznił romantyczna Andaluzję w „Opowieściach z Alhambry”, dzięki czemu miasto stało się sławne i modne, przez co możliwa była jego konserwacja i odbudowa. Mam nadzieję drodzy czytelnicy, że wzrok wam nie szwankuje, obejrzyjcie zatem nasze fotograficzne wspomnienia z Alhambry.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 21 lutego 2012 roku.

Artykuł Granada i jej Alhambra, czyli „Nie ma w życiu większego cierpienia niż oślepnąć w Granadzie” pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Tyle teorii, a praktyka to wizyta w hiszpańskim mieście znanym z pięknych białych koni Jerez de la Frontera. Kiedy już napatrzymy się na konie Cartujano, to koniecznie idziemy na spacer połączony z degustacją do Bodegi Gonzales Byass. Ta bodega (piwnica win) została założona w 1835 roku przez Hiszpana don Miguela Gonzaleza, który we współpracy z angielskim handlarzem win Robertem Blackiem Byassem rozwinął produkcję sherry w centrum miejscowości Jerez.

Bodega jest olbrzymia, objeżdżamy ją kolejką i obchodzimy spacerem, podziwiając beczki z winem, te pracujące w składach, jak i przygotowane na specjalne okazje i dedykowane królom, politykom, artystom, których autografami szczyci się bodega. Ciekawostką są poidełka i karmniki dla szczurów, które zapobiegają przegryzaniu beczek przez te gryzonie.

W specjalnych salach odbywają się przyjęcia i degustacje, w których chętnie zestniczymy kosztując wino Tio Pepe. Trudno powiedzieć, czy sherry jest smaczne, to kwestia gustu, ale chętnie robimy zakupy w miejscowym sklepiku, mają świetne mocne siatki na butelki wina, piwa czy coli. Do wina konieczne są zakąski, najróżniejsze hiszpańskie tapasy, ale o tym innym razem, dziś sławimy Bodegę Gonzalez Byass – warto odwiedzać takie miejsca.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 20 września 2011 roku.

Artykuł Co ty wiesz o degustacji ? Bodega Gonzalez Byass pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.