Inna perełka to miasteczko, a właściwie wioska Castelmuzio, która zbudowana jest na wapiennym, wysokim wzgórzu. Historia jego sięga średniowiecza, a dokładniej XIII wieku. Największy rozkwit przypada na okres renesansu. Dzisiejsze miasto liczy 200 mieszkańców, można powiedzieć,że wyrosło w pobliżu starego, obronnego castello, którego zarys jest nadal widoczny w panoramie Castelmuzio.

Spacery po takich miastach są najprzyjemniejszą, przynajmniej dla mnie, częścią podróży po Toskanii. Kiedy wracam, to mówię sobie, że nigdy więcej, bo droga długa, dużo zakrętów na miejscu, wszystkie miasteczka podobne i po co znowu jeść ten makaron z winem? Ale po pewnym czasie, szczególnie, gdy coś opowiadamy, lub pokazujemy z naszych podróży, to wracają wspomnienia z tych pustych, wrześniowych uliczek w sennych włoskich miasteczkach, które przedreptaliśmy w ramach naszej toskańskiej włóczęgi.

Ten artykuł kończy cykl toskański, ale mamy wiele jeszcze do opowiedzenia i pokazania o innych podróżach. Kolejna „Widokówka z podróży” już w drodze.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 5 maja 2015 roku.

Artykuł San Quirico d’Orcia i Castelmuzio, czyli tam, gdzie nie ma turystów pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Dante pod wrażeniem potęgi fortecy, na jej podobieństwo opisał środek piekła, porównując Monteriggiano „ponad ogromnym murów kołowrotem… baszt dźwigając koronę” do gigantów tkwiących w fosie. Oglądając dziś te mury miałam chęć poradzić Dantemu: „Gościu, chyba czas zmienić dilera”.

Natomiast głównym zajęciem mieszkańców okolic Montalcino jest wyrób wina, o czym świadczy liczba sklepów ze znakomitym miejscowy winem Brunello. Miasteczko wygląda jakby czas stanął w miejscu, ulice są kręte, wąskie i strome. Najwyżej położona jest XIV – wieczna Fortezza, z potężnymi murami, wzniesionymi przez Cosima I w 1571 roku. Oczywiście wejście na mury widokowe prowadzi przez Enoteca (czyli sklep z winem), gdzie wzmocniwszy się Brunello, można podziwiać toskańskie pejzaże.

I tak zbliżamy się do końca cyklu o toskańskich miastach, ale jeszcze w następnym odcinku „widokówek” pokażemy włoskie miasteczka, gdzie zwykle nie ma turystów.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 21 kwietnia 2015 roku.

Artykuł Montalcino i Monteriggioni, czyli toskańskie spacery po murach pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Chcę przedstawić: „Colle di Val d’Elsa, które jest podzielone na dwie części – miasto dolne i górne. Colle Alta (górne) ma wiele zabytków średniowiecznej architektury. W sklepach nowego, dolnego miasta można kupić miejscowe wyroby z kryształu”. Dla nas to miasto kojarzy się z kłopotami z pozostawieniem samochodu na parkingu, upiorną drogą w górę miasta i niezawodną, pyszną włoską kawą.

Za to miasteczko Asciano powaliło nas kompletnie swoją atmosferą rodem z psychodelicznego planu filmowego, z którego uciekła ekipa techniczna i błąkają się zdezorientowani statyści. „Wzdłuż głównej ulicy, Corso Matteotti, usytuowane są eleganckie sklepy i klasyczne palazzi. Na końcu ulicy na Piazza della Basilica, stoi duża fontanna. Tuż za nią wznosi się bazylika di Sant’Agata z końca XII wieku.”

Na końcu uliczki pustej, z pozamykanymi, opuszczonymi sklepami znaleźliśmy fontannę mniejszą niż ta na naszym, legionowskim rynku oraz skromniutki kościółek Świętej Agaty. Mam wrażenie, że niektóre przewodniki są tworzone na zasadzie kopiuj i wklej, a ich twórcy nie pofatygowali się nawet do miejsc, które opisują jako ciekawe. Ta więc naszym zadaniem będzie przedstawienie Państwu jednak jeszcze kilku ciekawych, wartych zobaczenia miejsc w Toskanii.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 7 kwietnia 2015 roku.

Artykuł Colle di Val d’Elsa i Asciano, czyli takie sobie miasteczka w Toskanii pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.