Zastanawialiście się kiedyś, jak na świecie wspominają swoich zmarłych? Dzisiejszy artykuł spróbuje tę sprawę nieco naświetlić, ale bez traumatycznych zdjęć i przeżyć. My staramy się wszystkich przedstawionych tu zmarłych lub miejsca ich pochówku jednakowo szanować.

Tekst opublikowany w Gazecie Powiatowej 30 października 2012 roku.

Artykuł Wspominamy zmarłych, czyli 1 listopada na świecie pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Plaża Nungwi stała się obecnie kurortem i mekką dla wodniaków: są tu dogodne warunki do żeglowania, pływania kajakami, uprawiania kitesurfingu, snorklingu i nurkowania. Dno jest pozbawione wodorostów, co bardzo zachęca do kąpieli i uprawiania sportów wodnych. Na podziwianie zachodu słońca wybraliśmy się małą grupą, z którą znamy się już z innych wycieczek odbytych wcześniej. Czuliśmy się w swoim towarzystwie całkiem swobodnie. Po niedługiej jeździe dotarliśmy do wioski, gdzie mieliśmy umówioną łódkę dhow z wesołym kapitanem.

W wiosce Nungwi domy zbudowane są z pustaków, które produkuje się w wielu prymitywnych cegielniach na wyspie, albo z kamienia koralowego wydobywanego na wybrzeżach Zanzibaru. Zwykle nie są otynkowane, a na dachu leży blacha falista. Okna są malutkie, bez framug, szyb, czasem z kratkami, czy moskitierami. Drzwi są drewniane, metalowe, a często po prostu futryna z kawałkiem materiału tworzącym zasłonkę.

Nad samym oceanem przycupnęły liczne knajpy i bary, często ze stolikami rozstawionymi prosto na piasku. Usiedliśmy w jednej z nich, przyda się jakieś Serengeti, Safari, czy Kilimandżaro, czyli lokalne piwo do przepłukania gardła. Gdy kapitan zaprosił nas na łódź, wsiedliśmy do niej prosto z wody, rozłożyliśmy się na pokładzie i popłynęliśmy wzdłuż wybrzeża, podziwiając plażę Nungwi i hotele malowniczo usytuowane przy brzegu oceanu. Można wychodzić do wody, pływać i snorklować, można jeść owoce serwowane przez załogę naszej łajby, albo siedzieć z wiatrem we włosach, wpatrując się w słońce, które szybko, jak to w tropikach, chowa się za horyzont. Wracamy do Nungwi, gdzie plaża wcale nie pustoszeje, ale zaczyna żyć swobodnym nocnym życiem, rozpalane są ogniska, niosą się nie całkiem afrykańskie rytmy i w powietrzu roznosi się aromat grillowanych ryb i krewetek, a chwilami nawet zioła, cóż, to po prostu wakacyjny luz na plażach.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 10 kwietnia 2018 roku.

Artykuł Romantyczny zachód słońca, czyli plaże Nungwi na Zanzibarze pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.

Co w takim razie żyje w Jozani, że utworzono tam strefę ochronną ? Są to sympatyczne, malutkie małpki, gerezy trójbarwne – czyli red colobus, jak mówią na nie przewodnicy. Te endemiczny gatunek małp żyje w naturalnym lesie deszczowym, podobno jednym z ostatnich w Afryce Wschodniej. Udaliśmy się więc na spacer po lesie, wokół nas pojawiają się olbrzymie drzewa i bujna tropikalna roślinność. Spotykamy jakichś japońskich naukowców, którzy w zbyt dużych kaloszach skradają się po lesie, tropiąc tropikalne, jak nam powiedzieli, żaby. Ale my szukamy małpek, szukamy i szukamy, leśne ścieżki robią się kręte, nie widać kierunków, las jest gęsty, normalnie zaraz się zgubimy. Lecz w pewnym momencie w gałęziach słychać jakiś ruch i coś rudego zaczyna błyskać wśród liści. Znalazły się nasze gerezy, są na drzewach, na trawie, na słupie, na dachu jakiegoś baraczku w lesie. Nic sobie nie robią z naszej obecności, możemy się dokładnie im przyjrzeć i obfotografować.

Uwaga tylko na komórki, potrafią je wyrwać z ręki i puścić z wysokiej gałęzi i nie ma już czego zbierać, bo leśne podłoże jest zadziwiająco twarde, przecież chodzimy po koralowcach wypiętrzonych z oceanu. W południowej części parku, między mangrowcami wybudowano drewnianą ścieżkę, można więc suchą nogą przejść się po namorzynowym lesie. Jest on regularnie, co 6 godzin zalewany przez słoną oceaniczną wodę, ale namorzyny ze swoimi powietrznymi, oddechowymi korzeniami wystającymi z błota dają sobie świetnie radę. Między drzewami przemykają kraby kokosowe, to też ciekawi goście tego tropikalnego lasu.
Czas się jednak żegnać z dzikimi gospodarzami Parku Jozahi, gerez trójbarwnych żyje tu około dwóch tysięcy osobników, ale są gatunkiem zagrożonym, bo nigdzie na świecie poza Zanzibarem nie można ich spotkać.

Tekst opublikowany w „Gazecie Powiatowej” 27 marca 2018 roku.

Artykuł Uwaga: colobusy na drodze, czyli Jozani Forest na Zanzibarze pochodzi z serwisu Widokówki z Podróży.